"Τ' αντίβαρα"

Archontoula Alexandropoulou, Katohi Messologhiou, Western Greece

Κάτι λείπει,
πάντα κάτι θα λείπει,
για να βγαίνει το ισοζύγιο,
ένας κήπος, μια λαχτάρα, χρήματα.

Ακόμη και σ' εκείνο το άπειρο
πάντα θα λείπει του τέλους του η πείρα.

Ο ήλιος ασυντρόφιαστος
το θάμβος του θα φέγγει,

Και η γιομάτη τράπεζα
αχόρταγες θ' αφήνει τις καρδιές.

Όποιος αντέχει θα πηγαίνει μακριά,
κι όποιου η ψυχή από μια τρίχα κρέμεται
δυο βήματα θα κάνει.

Όλα εν σοφία ποιηθέντα θα ελλείπονται
εν ατελεία στηρίζοντας
του σύμπαντος τους Παρθενώνες.

© Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου 2018

"Μεταίχμιο"

"Μεταίχμιο"

photo: A. Alexandropoulou

Ανάμεσα σε δυο ανάσες
κι άλλη μια να τις χωρίζει,

Ανάμεσα σε δυο βλέμματα
σε μιας ματιάς απόσταση,

Ανάμεσα στα δυο
και στο ένα που έπεται να γίνουν,

Εκεί ζουν τ' αγέννητα φιλιά
Στο μεταίχμιο των όντων.

Εκείνα που πόθησες, λίγο πριν τα δώσεις.
Τα λόγια που σ' έκαιγαν, λίγο πριν τα πεις
Τα χείλη που δίψασες, λίγο πριν τα πιεις.

© Archontoula Alexandropoulou 2018

"Ερωτικό"

Μια λέξη είν' ο έρωτας,
ως να την πεις, περνάει,
η αγάπη κατακάθι του του
χρόνια σε τυραννάει.

Κι αν τύχει να ερωτευτείς,
χαράς τονε που σ' έχει.
μ' αν αγαπήσεις μια φορά,
η δίψα θα σε τρέχει.

Η δίψα για να πιεις νερό
απ' των χειλιών την κρήνη,
εκείνη που σού στέρεψε
κι αναπαμό δε δίνει.

Παιχνίδι είν' ο έρωτας,
μ' αν χάσεις, σ' αγοράζει,
στα κάτεργα σ' έχει ραγιά
και στη ζωή μαράζι.

Αγάπη μου, σ' εκλιπαρώ
τείχη να μη μού χτίζεις,
γίνε χαλί μου να στρωθώ
και κύρης θα μ' ορίζεις.

Τα δάκρυα που έχυσα
όλην αυτή τη νύχτα
σα χάδι να σε κλείσουνε
στη αγκαλιάς τη μήτρα.

Κάθε μου μέρα σε ποθώ,
κάθε βραδιά σε χάνω,
μια λέξη σου ν' αναστηθώ,
ένα βλέμμα να πεθάνω.

©Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου 2013

Αγρίνιο, Φθινόπωρο 2013

Some haikus

Φρυκτωρείν Ποίηση: Τρία βραβευμένα χαϊκού

Φρυκτωρείν Ποίηση: Τρία βραβευμένα χαϊκού: Είχα την τύχη να δω τρία ποιήματά μου να βραβεύονται σε πανελλήνιο διαγωνισμό χαϊκού της Ιαπωνικής πρεσβείας και του Ελληνικού Κύκλου Χαϊκ...

ΠΑΡΑΞΕΝΕς ΣΤΙΓΜΕς

photo: Η Αγία Κυριακή του Πύργου
από κάτω. (Σκόνες Αγιογραφίας σε χαρτί)
Αν ήμουν από πάνω,
θα ήταν άλλη εκκλησία;

 

 

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να το κατανοήσουμε;
Γιατί;

Το μοντέλο απέναντί μας είναι το ίδιο.
Ολόιδιο, ως παρουσία, ως υπόσταση, ως υλικό, ως απόχρωση, ως θέση.
Αυτό που διαφοροποιείται είμαστε εμείς.
Εμείς που φιλοδοξούμε να το απαθανατίσουμε, καθένας χωριστά, ως παρουσία, ως υπόσταση, ως χαρακτήρας, ως καταγωγή, ως τοποθέτηση.
   Είμαστε και ήμασταν πάντα διαφορετικοί.
   Ο Ιησούς το δέχθηκε.
   Γιατί δεν το δεχόμαστε κι εμείς;
   Καθόμαστε στα διαφορετικά σκαμνάκια μας, μέσα στην ίδια αίθουσα, άλλος μπροστά, άλλος πίσω, άλλοι αριστερά προς το φως, άλλοι δεξιά προς τη σκιά, άλλος κάτω στο ισόγειο, άλλοι πάνω στον εξώστη.
   Άλλος είναι ξεκούραστος, άλλος κουρασμένος, άλλος θλιμμένος, άλλος χαρούμενος.
   Έχουμε όλοι στήσει τα καβαλέτα μας απέναντι από τη ζωή. ΚΙ εκείνη στέκει μπροστά μας ολόρθη, γυμνή κι απροφύλακτη και περιμένει.
   Άλλος θα πιάσει πενάκι, άλλος μολύβι, άλλος κάρβουνο, άλλος χρωστήρα κι άλλος μόνο ό,τι κατάφερε να εξασφαλίσει.
   Καθένας μας βλέπει το μοντέλο του από τη γωνιά του.
   Αλλάζει γι' αυτό το μοντέλο;
   Αρνούμαστε να σηκωθούμε από το κάθισμά μας. Αρνούμαστε να κάνουμε μια βολτα τριγύρω στην αίθουσα.
   Γιατί;
   Μην τυχόν χάσουμε τί; Το μέτρημα; Τη συμμετρία των πραγμάτων; Την έμπνευση;
   Δεν είμαστε λοιπόν, παρά θέσεις;
   Φωτογραφικοί φακοί;
   Παίρνουμε τη λήψη που βολεύει τη θέση μας; Στην εποχή της πανοραμικής λήψης, στρώνουμε το αστείρευτο ταλέντο μας χαλί να διαβεί η μονοδιάστατη σύλληψη μιας εικόνας; Αφήνουμε τη σφαιρική της αναπαράσταση για τα παιδιά και τους θιασώτες του Picasso;
   Φοράμε ο καθείς τις αόρατες παρωπίδες του "δημιουργικού" εγωισμού μας, αναζητώντας το ξεχωριστό και πρωτότυπο, ενώ στην ουσία αναπαράγουμε όσα έκαναν τόσοι και τόσοι άλλοι αμέτρητοι πριν από εμάς στο ίδιο σκαμνί.
   Όταν το μόνο που χρειάζεται είναι μια βόλτα του μυαλού. Χωρίς μολύβια, πινέλα και χρώματα. Μια βόλτα στην αίθουσα του κόσμου σαν κι αυτή που κάνουμε γύρω στο μουσείο.
   Άραγε, σαν επιστρέψουμε από τούτη την "περιδιάβαση", θα φαίνεται το μοντέλο τόσο διαφορετικό από των υποοίπων; Θα μάς χωρίζει πια τόσο μεγάλο χάσμα από τον διπλανό μας;