"Τ' αντίβαρα"

Archontoula Alexandropoulou, Katohi Messologhiou, Western Greece

Κάτι λείπει,
πάντα κάτι θα λείπει,
για να βγαίνει το ισοζύγιο,
ένας κήπος, μια λαχτάρα, χρήματα.

Ακόμη και σ' εκείνο το άπειρο
πάντα θα λείπει του τέλους του η πείρα.

Ο ήλιος ασυντρόφιαστος
το θάμβος του θα φέγγει,

Και η γιομάτη τράπεζα
αχόρταγες θ' αφήνει τις καρδιές.

Όποιος αντέχει θα πηγαίνει μακριά,
κι όποιου η ψυχή από μια τρίχα κρέμεται
δυο βήματα θα κάνει.

Όλα εν σοφία ποιηθέντα θα ελλείπονται
εν ατελεία στηρίζοντας
του σύμπαντος τους Παρθενώνες.

© Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου 2018

"Μεταίχμιο"

"Μεταίχμιο"

photo: A. Alexandropoulou

Ανάμεσα σε δυο ανάσες
κι άλλη μια να τις χωρίζει,

Ανάμεσα σε δυο βλέμματα
σε μιας ματιάς απόσταση,

Ανάμεσα στα δυο
και στο ένα που έπεται να γίνουν,

Εκεί ζουν τ' αγέννητα φιλιά
Στο μεταίχμιο των όντων.

Εκείνα που πόθησες, λίγο πριν τα δώσεις.
Τα λόγια που σ' έκαιγαν, λίγο πριν τα πεις
Τα χείλη που δίψασες, λίγο πριν τα πιεις.

© Archontoula Alexandropoulou 2018

"Ερωτικό"

Μια λέξη είν' ο έρωτας,
ως να την πεις, περνάει,
η αγάπη κατακάθι του του
χρόνια σε τυραννάει.

Κι αν τύχει να ερωτευτείς,
χαράς τονε που σ' έχει.
μ' αν αγαπήσεις μια φορά,
η δίψα θα σε τρέχει.

Η δίψα για να πιεις νερό
απ' των χειλιών την κρήνη,
εκείνη που σού στέρεψε
κι αναπαμό δε δίνει.

Παιχνίδι είν' ο έρωτας,
μ' αν χάσεις, σ' αγοράζει,
στα κάτεργα σ' έχει ραγιά
και στη ζωή μαράζι.

Αγάπη μου, σ' εκλιπαρώ
τείχη να μη μού χτίζεις,
γίνε χαλί μου να στρωθώ
και κύρης θα μ' ορίζεις.

Τα δάκρυα που έχυσα
όλην αυτή τη νύχτα
σα χάδι να σε κλείσουνε
στη αγκαλιάς τη μήτρα.

Κάθε μου μέρα σε ποθώ,
κάθε βραδιά σε χάνω,
μια λέξη σου ν' αναστηθώ,
ένα βλέμμα να πεθάνω.

©Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου 2013

Αγρίνιο, Φθινόπωρο 2013